[SHORT FIC] LIKE A KID

คราวนี้เอาฟิควันเกิดเคจังมาลง...

ปีนี้เป็น โคยะโกชิ หล่ะ...

ด้วยอารมณ์ (อะไร??) มันพาไป~

แรงบันดาลใจเรื่องนี้มาจากสัมพาดของเคจังเดือนสี่

เคจังมีพูดถึงเทชชี่อ่ะ...เลยเอามาเป็นคีย์ของเรื่อง...

ยังไงๆก็ตั้งใจอ่านกันด้วยนะเมี๊ยววววววว~
.

.

STORY : LIKE A KID
AUTHOR : MiMiRuN
CAST : KOYAMA KEIICHIROU//TEGOSHI YUYA

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“เคจังวันนี้ไปเที่ยวด้วยกันเถอะ...” ร่างบางของรุ่นน้องที่เด็กที่สุดในวงพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มหวานให้ทำเอาคนที่กำลังเก็บสัมภาระอยู่ถึงกับชะงักมือแล้วหันมาจ้องใบหน้าหวานๆนั้น

“ทำไมถึงชวนชั้นล่ะ”ถามขึ้นมาด้วยความสงสัยปกติก็ไม่ได้ไปไหนด้วยกันบ่อยนักหรอกนะ...แล้วทำไมอยู่ดีๆถึงได้มาชวน...

“ก็อยากไปกับเคจังนี่นา...นะ~”พูดออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแล้วยังทำปริบๆใส่อีก...แล้วแบบนี้ใครมัน จะไปบ้ปฏิเสธได้ลงล่ะห๊าโทโงชิ~

“เอาสิ...งั้นหลังซ้อมก็เจอกันที่ห้องแต่งตัวนะ”

“ฮะ”

“งั้นก็ไปซ้อมกันได้แล้วเทโงชิ...”

“อื้มมมมมม~” ฉีกยิ้มออกมาน่าเอ็นดูจนอีกฝ่ายอดใจไม่ไหวต้องยื่นมือไปขยี้ผมเล่นอย่างหมันเขี้ยว... ทำไมถึงได้น่ารักแบบนี้น้า~

.

.

.

“เทโงชิรอนานรึเปล่า...” ร่างสูงเดินไปหาอีกฝ่ายที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ร่างเล็กๆนั้นก็ส่ายหัวน้อยๆแล้วยิ้มออกมา

“ไม่หรอกฮะ...ผมก็เพิ่งเปลี่ยนเสร็จก่อนเคจังแป๊บเดียวเอง...”

“หรอ...งั้นเราไปกันเถอะ” ว่าแล้วก็ดึงแขนของอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น...ร่างเล็กๆนั้นก็เอาแต่ยิ้มแล้วไม่พูดอะไรอีกเลยจนถึงที่สถานที่เที่ยวที่เป็นเป้าหมาย...ฮาราจูกุ...

“นายอยากได้อะไรหรอเทโงชิ” หันไปถามร่างเล็กข้างๆ...ที่ชวนเค้ามาเที่ยวแบบนี้ก็คงอยากให้เค้าช่วยเลือกของให้ล่ะมั้ง...

“ไม่รู้เหมือนกันฮะ...”ตอบออกมาโดยที่สายตาก็มองดูของที่น่าสนใจตามร้านต่างๆไปเรื่อยๆ...

“อ่าว...ไม่ได้มีของที่อยากซื้อเลยชวนชั้นมาเป็นเพื่อนหรอกหรอ?” ร่างสูงคิ้วขมวดเล็กน้อย...ตกลงชวนเค้ามาทำไมกันล่ะเนี่ย....

“ก็มันอยากเที่ยวบ้างนี่นา...ทำงานทุกวันไม่ได้ออกมาเที่ยวเลยนี่”ร่างเล็กๆบ่นมุบมิบอยู่ในลำคอ...ร่างสูงที่มองอยู่จึงคลายความสงสัยลงไปได้บ้าง...คงเพราะเบื่อสินะ...

“งั้นเราก็ไปเดินดูของกันเถอะ...”ยิ้มให้ร่างข้างๆก่อนจะเดินนำหน้าไป...แต่ก็ต้องชะงักอีกรอบเพราะรู้สึกได้ถึงแรงรั้งที่ด้านหลัง...พอหันไปดูก็เห็นเทโงชิกำลังดึงชายเสื้อของตนเองเอาไว้...

“อะไรอีกล่ะ...หืม?”

“ก้อกลัวหลงกับเคจังนี่นา...”ร่างเล็กๆฉีกยิ้มออกกว้างแล้วก็ชี้ไปที่มือของตัวเองที่กำชายเสื้อของโคยาม่าไว้หลวมๆเป็นเชิงบอกว่า..ถ้าทำแบบนี้จะได้ไม่หลงไงล่ะ...

“นายเป็นเด็กประถมหรอไงน่ะเทโงชิ...ปล่อยได้แล้ว”โคยาม่าหรี่ตามองไปที่คนตัวเล็กอย่างระอาผิดกับมุมปากที่กำลังอมยิ้มนิดๆกับการกระทำเด็กๆนั่น...นายนี่มันทำตัวเหมือนเด็กเลยน้าเทโงชิ...

“ไม่เอา...” ตอบกลับไปหน้าตาเฉย...มือก็ยังดึงชายเสื้อของร่างสูงเอาไว้อยู่อย่างนั้น...นอกจากจะเด็กแล้วยังดื้อซะด้วยสิ...

“งั้นก็ตามใจ...”เมื่ออนุญาตให้อีกฝ่ายทำตามใจได้แล้ว...ร่างสูงก็เริ่มเดินดูของตามร้านต่างๆไปเรื่อยๆ...พูดถึงได้มาเที่ยวหลังจากที่ทำงานมาหลายวันนี่ก็ดีเหมือนกัน...ตลอดหลายวันมานี้ทั้งเค้า เทโงชิแล้วก็เมมเบอร์คนอื่นๆต่างเตรียมตัวสำหรับซิงเกิ้ลที่จะออกในกี่วันข้างหน้านี้...ทั้งซ้อมเต้นเพื่อที่จะไปออกรายการต่างๆและก็ยังต้องเตรียมตัวโปรโมตอีก...มันทำให้พวกเขาไม่ได้ออกมาเที่ยวเลย...เพราะงั้นการที่เทโงชิชวนเค้ามาเที่ยวแบบนี้จึงเป็นเรื่องที่น่าขอบคุณมากๆเลยล่ะ...

“เทโงชิขอบใจมา...อ่าวหายไปไหนแล้ว?” โคยาม่าตั้งใจจะหันไปขอบคุณเทโงชิ...แต่ร่างเล็กที่เดินอยู่ข้างๆกันมาตลอดทางอยู่ดีๆก็หายตัวไปไหนไม่รู้...ไหนตอนแรกบอกว่ากลัวจะหลงกับเค้านี่นา...ไหงกลายเป็นว่าหายตัวไปเองซะเฉยๆแบบนี้ล่ะห๊า~...ร่างสูงมองซ้ายมองขวาพยายามหาร่างเล็กที่ไม่รู้ว่าหายตัวไปไหน...แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างเล็กๆนั่นยืนอยู่ที่ร้านขายเสื้อผ้าร้านหนึ่ง...

“ทำไมจะแวะแล้วไม่บอกกันก่อนหล่ะ...” ร่างสูงเดินเข้าไปยืนซ้อนอยู่ข้างหลังร่างเล็กที่กำลังจ้องแว่นกันแดดในตู้โชว์...พอเทโงชิเงยหน้าขึ้นมาเห็นก็ทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเรียก...นอกจากจะเด็กจะดื้อแล้วยังจะซนอีกนะเทโงชิ...

“แหะๆๆๆ...ขอโทษทีนะเคจังผมเที่ยวคนเดียวจนชินน่ะ...” หัวเราะแห้งๆแล้วเงยหน้าขึ้นตอบอีกฝ่าย...ไปไหนมาไหนคนเดียวซะจนชินว่าอยากจะเข้าร้านไหนก็เข้าไปเลย...

“แต่บางทีมันก็เหงาเหมือนกันนะฮะ...” พูดต่ออกมาพร้อมกับรอยยิ้มซนๆประโยคที่พูดต่อมาจึงดูเป็นการพูดเล่นๆไม่จริงจังนัก...

“วันนี้เลยชวนชั้นมาเป็นเพื่อนงั้นสิ” ว่าแล้วก็พูดแหย่ร่างเล็กๆที่เค้ายืนซ้อนอยู่เล่น...นี่มันครบเซ็ทเลยนะเนี่ยเทโงชิ...ดื้อ ซน ขี้เหงา...นิสัยแบบนี้มันเด็กชัดๆ...จะน่ารักเกินไปแล้วน้า~...พอเห็นแบบนี้ก็เลยอยากแกล้งขึ้นมาซะเฉยๆ...

“อ๊ะ!...คงงั้น...น...ล่ะมั้งฮะ” ร่างเล็กสะดุ้งตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบ...ก็อยู่ดีๆร่างสูงที่อยู่ข้างหลังน่ะก็เอาคางมาเกยอยู่ที่หัวไหล่โดยไม่ทันให้ตั้งตัวเลยนี่นา...เป็นใครก็ต้องตกใจกันทั้งนั้นล่ะ...

“อันนั้นสวยดีนะ...ชั้นชอบ” ร่างสูงพูดขึ้นทั้งที่คางก็ยังเกยอยู่กับไหล่เล็กๆอยู่อย่างนั้น...ทำให้เสียงที่พูดนั้นอยู่ใกล้กับหูของอีกฝ่ายมากซะจนมันแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด...

“เคจังชอบหรอฮะ...”

“อื้ม...ว่าแต่ยิ้มอะไรของนายเนี่ย?” ถามขึ้นเมื่อเห็นซีกหน้าด้านข้างของร่างเล็กมีรอยยิ้มประดับอยู่...

“อ๊ะ...เปล่าฮะไม่มีอะไร” ตอบออกมาเมื่อเพิ่งจะรู้ตัวว่ากำลังยิ้มอยู่...นอกจากยิ้มแล้วใจยังเต้นซะด้วยสิ~

“อะไรของนายกันนะอยู่ดีๆก้อยิ้ม...งั้นชั้นไปดูร้านนั้นนะ” ร่างสูงอมยิ้มก่อนจะยืดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วชี้ไปที่ร้านขายรองเท้าที่อยู่เยื้องกัน...

“งั้นแปบนึงนะเคจังเดี๋ยวผมตามไป” ร่างเล็กพูดไล่หลังร่างสูงแล้วหันหน้ากลับมาที่ตู้โชว์ก่อนจะเรียกพนักงาน...

“ขอโทษนะฮะ...คือว่า...........”
.

.

.

.

.

.

“นี่เราเดินกันมาเกือบสี่ชั่วโมงแล้วหรอเนี่ย!!” ร่างสูงทำหน้าตกใจเมื่อเหลือบไปเห็นเวลาบนนาฬิกาหน้าร้านคอฟฟี่ช็อปร้านหนึ่ง...10.30น. พระเจ้า~ เค้ากับเทโงชิเดินกันเข้าไปได้ยังไงเนี่ย???

“ก็เล่นเข้าออกกันแทบทุกร้านเลยนี่ฮะ...” ร่างเล็กตอบออกมาพร้อมกับยกถุงช็อปปิ้งนับสิบในมือของตัวเองขึ้นมาเป็นหลักฐาน...ก็เล่นซื้อกันกระหน่ำเลยนี่นา...

“งี้กว่าจะกลับบ้านก็เที่ยงคืนกว่าแล้วสิ...งั้นกลับบ้านกันเถอะเทโงชิ...”

“บ้านผมใกล้กว่าบ้านเคจัง...เดี๋ยวผมไปส่งที่รถไฟละกันนะฮะ...”

“ชั้นว่าชั้นน่าจะเป็นฝ่ายไปส่งนายมากกว่านะเทโงชิ...” ร่างสูงพูดขึ้น...ให้รุ่นน้องเป็นคนเดินไปส่งมันดูไม่เข้าท่าเท่าไหร่เลยนะ...

“ไม่เอาอ่ะ...ให้ผมไปส่งเหอะนะ...น้า~” ร่างเล็กๆยังคงยืนยันว่าจะไปส่งให้ได้โดยไม่สนใจฟังคำปฏิเสธของอีกฝ่าย...จนร่างสูงใจอ่อนยอมให้ไปส่งที่สถานี...กลัวเค้าโดนทำร้ายระหว่างทางหรือไงกันนะ...

ระหว่างทางที่เดินไปสถานีบรรยากาศรอบข้างก็เริ่มเงียบลงเรื่อยๆ...ด้วยความที่เป็นเวลาดึกมากแล้วจึงไม่ค่อยมีผู้คนให้เห็นตามทางเดินมากนัก...รวมถึงชานชาลาสถานีรถไฟนี่ก็ด้วย...นอกจากพวกเค้าแล้วมีคนยืนรอรถไฟอยู่ไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ...

“เคจัง...” เทโงชิพูดขึ้นหลังจากที่เงียบกันมาตลอดทาง...โคยาม่าจึงขานรับกลับไปสั้นๆ...

“หืม...”

“หลับตาหน่อยสิฮะ...” คำสั่งของร่างเล็กทำเอาคิ้วเรียวขมวดขึ้นอย่างงงงวย...

“ห๊ะ???”

“หลับสิฮะ...” ร่างเล็กทวนคำสั่งอีกครั้งด้วยใบหน้าเว้าวอน...ใบหน้าแบบนี้ใครมันจะไม่ยอมทำตามล่ะ...

“อะ...อื้มๆ...หลับละๆ” ร่างสูงพยักหน้ารับแล้วหลับตาลง...ไม่นานนักก็รู้สึกได้ถึงน้ำหนักเบาๆบนใบหน้า...เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบกับภาพของเทโงชิเบื้องหน้าที่กลายเป็นสีน้ำตาล....แว่นกันแดดงั้นหรอ?...

“นี่มันอันที่ร้านนั้นนี่...”โคยาม่าดึงแว่นกันแดดออกมาดูก็พบว่ามันคืออันที่เค้าบอกกับเทโงชิว่าสวยนี่นา...

“ก็เห็นเคจังบอกว่าชอบ”เทโงชิฉีกยิ้มออกกว้างอย่างอารมณ์ดี...

“เลยซื้อให้ชั้นน่ะนะ??”

“อื้มมมมมมมม~”

“เนื่องในโอกาสอะไรกันล่ะเนี่ย...” ร่างสูงถามอย่างไม่เข้าใจ...อยู่ดีๆเทโงชิจะมาซื้อของให้เค้าทำไมกัน

“หึหึ...ไม่รู้จริงๆหรอฮะ” ร่างเล็กขำกับท่าทีไม่เข้าใจของร่างสูง...ก่อนจะทำหน้าเหมือนคิดอะไรออก...

“นี่เคจัง...หลับตาอีกทีสิฮะ”

“ทีนี้อะไรอีกล่ะ...” ร่างสูงถามด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยเข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเท่าไหร่นัก...ยังไม่รู้ว่าได้แว่นเนื่องในโอกาสอะไรด้วยซ้ำ...แล้วนี่จะให้หลับตาทำไมอีก???

“เหอะน่า...นะ”

“อืม..” ร่างสูงหลับตาลงไปเพียงแค่แวบเดียวก็ต้องเบิกตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่กระทบเข้ากับใบหน้าของตนเอง

“.....จุ๊บ....” ริมฝีปากบางของร่างเล็กๆตรงหน้านั้นประกบเข้ามาโดยที่เค้าไม่ทันได้ตั้งตัว...ดวงตาเบิกโพรงขึ้นอย่างตกใจ...นี่มันเรื่องไรกันเนี่ย???...แล้วนี่มันสถานีรถไฟนะเทโงชิ~!!!

“..........” เมื่อผละออกจากกันร่างสูงก็เอาแต่จับริมฝีปากของตนเองโดยที่สีหน้านั้นเต็มไปด้วยคำถาม...

“เอาคืนที่ทำให้ผมใจเต้นที่หน้าร้านขายแว่น~” เทโงชิพูดขึ้นมาอย่างรู้ใจร่างสูงด้วยรอยยิ้มซนๆแบบทุกที...เอาคืนกันแบบนี้คนที่ได้เปรียบรู้สึกจะเป็นโคยาม่าซะมากกว่าน้า~~~

“อ๊ะ!รถไฟมาแล้วหล่ะ...รีบไปสิฮะ” ทั้งที่ยังคุยกันไม่ค่อยจะรู้เรื่องดี...แต่ร่างเล็กๆก็ดันเค้าเขาไปในรถไฟซะแล้ว...ใบหน้าของร่างเล็กนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มผิดกับอีกฝ่ายที่ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความสงสัย...

“นี่เคจัง”

“หือ”

“นี่มันเที่ยงคืนแล้วนะฮะ” เมื่อร่างเล็กพูดจบ...ประตูรถไฟก็ปิดตัวลงร่างสูงจึงได้แต่มองร่างเล็กๆนั้นยืนโบกมือให้อยู่ที่ชานชาลาก่อนจะลับสายตาไป...เที่ยงคืนงั้นหรอ?....เที่ยงคืนแล้วมันทำไมกันล่ะเทโงชิ?....
เดี๋ยวก่อนสิ! เที่ยงคืน!! หรือว่า
.

.

.
ร่างสูงเบิกตาโพรงแล้วรีบหยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู...หน้าจอนั้นปรากฏวันเวลาไว้อย่างชัดเจน...วันที่ 1/05/08 เวลา 00.04น. นี่มันวันเกิดเค้าแล้วนี่นา...ตลอดหลายวันนี้เค้างานยุ่งจนไม่ได้ดูปฏิทินเลยว่าวันนี้เป็นวันที่เท่าไหร่...เพราะงี้เทโงชิเลยทำตัวเซอไพรส์เค้างั้นหรอ??

“this is a summer time…natsu no mae ni~” ระหว่างที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ที่อยู่มือก็ดังขึ้นร่างสูงจึงยกมันขึ้นมาดูใกล้ๆ.........เมล์จากเทโงชิ........

เที่ยววันนี้เหนื่อยรึเปล่าฮะ??

ผมตั้งใจจะพาเคจังมาเลือกของเลยนะเนี่ย~~

อย่าลืมใส่มันหล่ะ!!!

เวลาใส่แล้วก็อย่าลืมคิดถึงผมด้วยนะ(>////<)

.

.

.

HAPPY BIRTHDAY

KEIICHIRO KOYAMA

PS. หวังว่าผมคงจะเป็นคนแรกของปีนี้นะ(^ W^ )//

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของร่างสูง...นิ้วมือเรียวรีบกดเมล์ตอบกลับไปด้วยความรวดเร็ว....

 
....งั้นชั้นจะใส่มันตลอดเวลาเลยหล่ะ....

“ เทโงชิน่ะเป็นเด็กดื้อและซนที่เป็นคนขี้เหงาครับ ”

.

.

แล้วก็เพราะนิสัยน่ารักๆแบบนั้นไงหล่ะครับ

ผมถึงได้อยากที่จะอยู่ใกล้ๆ...




LIKE A KID


[[END~*]]